Malawi is één van de armste landen ter wereld. Vooral op het platteland is het een dagelijks gevecht voldoende eten voor alle familieleden te bemachtigen. De meeste families kunnen amper rondkomen.
Vijfenzestig procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens.
De economie van Malawi draait hoofdzakelijk op de landbouw. Negentig procent van de mensen is afhankelijk van de landbouw, maar ongeveer 25% van het totale oppervlak van Malawi is geschikt voor de landbouw. De boeren verbouwen maïs, cassava, aardappelen en aardnoten voor eigen gebruik. En soms op kleine schaal tabak, thee en suiker voor de verkoop. Maar de opbrengst daarvan is nauwelijks genoeg om in de eerste levensbehoefte te voorzien. De mensen beschikken bijna niet over landbouwgereedschappen, kunstmest en zaden. Ook het extreme klimaat van Malawi levert problemen op. In het droge seizoen valt er zo weinig regen dat de gewassen verdrogen. De regentijd zorgt voor hevige stortbuien en overstro-mingen spoelen soms hele oogsten weg. Toch is het klimaat niet de enige oorzaak van de armoede en de honger. Ook het regeringsbeleid draagt bij aan de malaise. Onder president Banda werd de bevolking gedwongen maïs te verbouwen omdat dit goed te verkopen was aan de rijke landen.
Dit maïs wordt gemalen tot maïsmeel en daarvan wordt Nsima bereid, een soort maïspap die dagelijks door veel mensen wordt gegeten. Maïs is echter een kwetsbaar en niet erg voedzaam product. Door de Britten die vroeger Malawi beheersten werd maïs verbouwd, maar maïs behoort niet tot de oorspronkelijke gewassen van Malawi. De bodemvruchtbaarheid is verminderd door decennia lang alleen maar maïsverbouwing. Inmiddels wil er weinig meer groeien zonder kunstmest en kunstmest is erg duur.